Pegg en de huistijgers

Mijn huistijgers buiten de slaapkamer houden in de nacht is onmogelijk. Ik heb het wel geprobeerd hoor, maar het onuitputtelijk gekrijs, gemiauw, en gekrabbel aan de deur maken slapen praktisch onmogelijk. Daarom heb ik lang geleden besloten de deur maar gewoon open te houden. Als ik naar bed ga gaan mijn katjes ook naar bed, wat toevallig ook mijn bed is. Het is eigenlijk een heel schattig proces. In de woonkamer zeg ik heel: “simpel kom jongens we gaan naar bed”, vervolgens gaan ze alle drie alvast op het nachtkastje staan om een snoepje in ontvangst te nemen. En als ik terugkom uit de douche liggen de kale stinkerd en de fluffy pluizenbol al lekker in mijn bed. Ik worstel me dan tussen de twee knorrende viervoeters in, de derde maakt nog wat geluid van onder het bed, springt vervolgens aan de andere kant naast me tegen mijn wang en ik val uiteindelijk in slaap.

Maar soms, zo af en toe gebeurt er iets verschrikkelijks. Gedurende de nacht transformeren mijn lieve katjes zich tot een soort onuitstaanbare Gremlins, die geenszins goed in de zin hebben. Naarmate de nacht vordert wordt de transformatie compleet en tegen een uur of vier zijn de eens zulke lieve huistijgers veranderd in onuitstaanbaar verwende kleine harige en kale koude terroristjes!

Het onuitputtend achter elkaar aan rennen over het bed heeft me dan al zeker een uur wakker gehouden. Maar dapper houd ik vol, ik doe alsof ik slaap. Maar de kleine Gremlins willen graag aandacht. Vanuit het niets krijg ik plots een warme plakkerige voetzool op mijn neus gedrukt. Geïrriteerd trek ik het dekbed iets verder over mijn hoofd. Maar mijn huistijger neemt daar geen genoegen mee. Hij frutselt gewoon net zo lang aan het dekbed tot hij zijn poot alsnog ergens in mijn gezicht kan drukken. Een proces dat weer ongeveer een half uur duurt. Soms roep ik dan: “GA WEG!” en draai ik mij snel weer om! Het pootjes drukken verdwijnt dan eventjes en maakt plaats voor een opnieuw gerommel op het bed. Terwijl de ene Gremlin van de hoogste plank van de krabpaal met zijn volle 6 kg in mijn bed springt, bij voorkeur op mijn buik, besluit de ander ook dat mijn vermoeide lichaam de Himalaya is waarvan de top absoluut bereikt dient te worden. Aan het voeteneinde wordt aan mijn tenen gelebberd en gekauwd.
Gezucht en gekreun van mijn kant, “Ga weg monsters!” En ik krijg weer een heel klein beetje rust. Na een kwartiertje of zo als ik net weer in slaap dreig te vallen voel ik mijn neushaartjes heen en weer waaien. Een van de Gremlins heeft zijn snuit tegen mijn neus aangedrukt en zijn gesnuif zorgt voor een orkaan aan de binnenkant van mijn neusvleugels. Zeer vermoeid geef ik het dan maar op, ik stap mijn bed uit, strompel naar de keuken en stop in alle vroegte wat voedsel in hun bakjes. Denk nou niet dat ze niks krijgen! Want in hun voederbakje zitten hele dure brokjes van Royal Canin!
“Bah, droge brokken!” De terroristische carnivoren willen nu vlees! Veel te vroeg om te eten! Maar goed, ik geef toe en ik schuifel weer terug naar mijn bed. Het is pas zes uur en ik kan nog best een paar uur slapen. Maar een kleine drie kwartier later krijg ik plots een vreemd gevoel. Alsof ik in de gaten wordt gehouden, een erg ongemakkelijk gevoel. Heel voorzichtig open ik een oog. Twee van de Gremlins staan op mijn hoofdkussen flink naar mij te staren. Heel voorzichtig kijk ik door mijn wimpers wat ze doen. Maar ze doen niets anders dan enkel maar naar mij staren. Alsof ze heel goed doorhebben dat ik hen begluur door een half gesloten oog. Na een paar minuten geef ik het op, ik draai me maar weer om, ik word bijna bang van dat gestaar, twee paar zwarte ogen vier centimeter van de mijne, zonder knipperen!. Maar op het nachtkastje aan de andere kant zit de andere Gremlin. Hij zag mij door mijn wimpers gluren en besloot toen dat ik wakker was. Het onophoudelijk krijsen om een snoepje is begonnen! Ik probeer het steeds te negeren…

Dat negeren is een slechte zaak. Mijn huistijgers zijn respectievelijk 1 3, en 10 jaar oud, inmiddels moet ik toch wel beter weten dat ik doorgaans beter af ben als ik direct mijn bed uitstap en mijn diensten aan ze aanbied. Ik leer het ook nooit! Uit balorigheid stap ik uiteindelijk vermoeid uit mijn bed. Om me wat beter te voelen neem ik een lekkere warme douche. Een van de harige terroristjes staat naast de kattenbak luidkeels te krijsen. Ik kijk in de kattenbak en zie een drolletje. “Dat is een drolletje”, zeg ik. “Even wachten ik haal het straks wel weg!” Ondertussen kleed ik me aan en maak mijn ontbijtje. Uit de gang naast de kattenbak klinkt een luidkeels gekrijs, die drol moet weg, tot die tijd is mijn kleine Gremlin vastbesloten luidkeels te protesteren tegen mijn laksheid. Zucht! Ik haal het drolletje dan maar uit de bak! Maar het hoeft al niet meer, terwijl ik mijn hand in een plastic zakje heb gestopt en tussen duim en wijsvinger het drolletje uit het zaagsel pluk, besluit de Gremlin dat hij dan maar zijn behoeften op de andere kattenbak zal doen, die 10 m verderop naast de wasmachine staat. Voor straf schopt hij een flinke hoeveelheid kattenbak korreltjes naar buiten, kijkt me aan en miauwt: “Moet je maar luisteren, vrouwtje!”

7.30 uur, daar zit je dan klaar om de dag te beginnen, terwijl je liever nog in je bed zou liggen. Om vervolgens te constateren dat de drie terroristische Gremlins weer getransformeerd zijn tot schattige, harige, pluizige, lieve katjes, die het zich gemakkelijk gemaakt hebben in mijn bed terwijl ze luid snurkend ongestoord wensen te blijven!

print
Klik hier om te delen
Winkelmandje
There are no products in the cart!
Subtotal
0,00
Total
0,00
0