Pegg en de Seat

Vandaag mocht ik een flink stuk snelweg rijden. Voetje op het pedaal de snelheid een beetje hoger…. en nog iets hoger en dan nog ietsje. Ik haalde ergens onderweg een Seat in die reeds hard en ook wat harder dan te hard reed. Eenmaal voorbij kwam de Seat achter mij aan, snelheid nog iets hoger om mij bij te houden. In het achteruitkijkspiegeltje zag ik twee dikke grijnzen en een paar petjes. Voor mij reden geen auto’s en verhip… Naast mij was een flink stuk lege ruimte. Mijn permanente grijns werd iets breder en met geniepig dichtgeknepen oogjes keek ik in mijn spiegeltje. Woeoeeehaaahaaaaa! Voetje nog iets verder op het carbon zwarte pedaaltje. Een enorme knal schoot uit de uitlaatpijpen en Monster Black schoot vooruit, de Seat volgde. Of probeerde te volgen want hij werd kleiner en kleiner. Doei! Whahaaaa! In je Seat!

Een kwartier later naderde ik een gigafile op de A15. Ach… het zonnetje scheen, kacheltje aan, raampje los en luisteren naar Monster Black’s gerochel. Geen grote straf. Keurig netjes rechts aansluiten en zes banen werden er twee…. Opeens hoorde ik naast mij: “Mevrouw…. hé mevrouw!” Ik keek naar links en herinnerde mij de Seat met de grijnzende gozers. En daar stonden ze! Raampje open en roepend. Ik lachte: “Hoi”, zei ik stout. “Hoeveel pk heeft die autootje?” Ik antwoordde dat mijn autootje 200plus pk had. Vol verbazing werd ik door twee Marokkaanse petjesgozers aangestaard. “Echt vet!” Ik trapte even flink op het pedaal. VROEEEEMM! KNALL! BRULL!!! ROCHEL!!! KNAL, KNAL! De jongens wezen en gierden! “Echt vet mevrouw!” En toen reden ze zachtjes voorwaarts.

Twee auto’s achter de Seat reed een mooi glanzende rode Ford. Het raampje ging open. Een blonde mevrouw stak haar duim op. “Gave auto zeg! Een Abarth! Echt zo gaaf!” Haar man vroeg vanachter het stuur of het een Competizione was. “Nee, een Turismo.” Vanaf de achterbank complementeerde een zoontje dat hij het knipperende remlicht ‘dik’ vond. “Hoeveel pk heeft de auto?” vroeg de man. “Meer dan 200.” De zoon vroeg direct hoe snel de auto dan wel niet kon rijden. “Dat weet ik niet, ik heb er niet harder dan 250 mee gereden.” Het was even stil en drie inzittende reageerden alledrie met hun eigen ‘Wooow!’
De blonde dame stak weer haar duim op! “Echt gaaf die auto! Ik ben jaloers hoor!” En de Ford reed door.

Filerijden…. zo leuk!

print
Klik hier om te delen
Winkelmandje
There are no products in the cart!
Subtotal
0,00
Total
0,00
0